zondag 15 augustus 2010

Home Sweet Home

Onze reis is ten einde... jammer maar ook heel mooi en een machtige tijd om op terug te kijken. Donderdag zijn we met de trein naar huis gekomen en vooral ik had een weemoedig gevoel van een beetje een raar en niet echt "zeileinde" van onze reis. Maar dit gevoel was als sneeuw voor de zon verdwenen toen we op het station van Den Bosch werden onthaald door vrienden en familie met vuvuzela's, Hawaï kranzen, Nederlandse vlaggetjes en zelfs een spandoek. Ook de praktijk is helemaal versierd en we zagen dat het hele spul was overgenomen door Praktijk voor Fysiotherapie van Hooft-v.d. Oever, haha. We kunnen dus eigenlijk aantikken en weer gaan. Nou dat doen we niet hoor! Het was meteen een warm en vrolijk onthaal dat we thuis nog even doorvierden.
Gisteren een gezellige middag en avond met nog meer familie en vrienden en zelfs de Jonathan en Valentijn waren gekomen. Wat fantastisch allemaal. Ook geluk met het weer dus een heerlijke zomerdag om onze zomerse reis mee af te sluiten.
De hele reis smaakt naar meer voor Jan en mij. Maar dit stellen we nog een paar jaar uit hoor. Koen en Giel zijn weer heel erg blij met al hun vrienden en genieten van het stappen, logeren en het basketbal- en voetbalveld worden al weer iedere dag bezocht.
Wij willen iedereen bedanken voor alle leuke reakties, mailtjes, sms'jes en de aandacht tijdens het afgelopen jaar. Gisteren was een topdag om iedereen weer te zien en vaak maar even te spreken. Maar Jan en ik denken dat wij zo relaxed zijn geworden dat we iedereen nog op ons gemakje op zullen zoeken om gezellig bij te praten. Bedankt voor het leuke onthaal gisteren!!
De reis is ten einde, de blog is dat nu ook. Wij gaan het leven van alledag oppikken en met heel veel energie duiken wij weer op ons huis, werk en onze vrienden en familie om ons heen.
Dit is dan de laatste blog van een prachtig zeilavontuur met onze kinderen :) :) :) :)

woensdag 11 augustus 2010

Dag 383 Oostende - Heusden

Jonge jonge, plannen zijn er om veranderd te worden zullen we maar zeggen. We gingen vanochtend weg om met het juiste getij naar de Roompot te varen. Zonnetje, licht briesje, geweldig dus. Maar helaas, we voeren weg en toen Jan de motor voor de tweede keer in zijn achteruit wilde zetten lukte dat niet meer. We hadden alleen nog de vooruit en konden hiermee wel manouvreren naar een andere boot. Er stond weinig wind en alles ging goed. Al gauw kwam de 1e monteur aan boord maar die wist er niet genoeg van zei hij en gaf het nummer van de 2e. De 2e monteur had geen tijd en zei al door de telefoon "oh koppelingsplaten", maar we hebben dit probleem al eens gehad toen we de boot net hadden gekocht en toen was het een "gaffeltje" dat was afgebroken. Maar ja no 2 kwam toch niet. Jan belde met de monteur uit Kortgene en die was duidelijk over wat de mogelijke oorzaak kon zijn. Wij zouden wachten op monteur no 3 die de haven had gebeld... helaas die was er een paar uur later nog niet en toen we dat navroegen wist de haven het ook niet want zij hadden dit uitbesteed aan monteur no 1. Ahwel, we liggen en blijven liggen in Oostende want met de motor varen kan de keerkoppeling mogelijk nog erger beschadigen. Daardoor zijn de plannen gewijzigd. De Barbarossa blijft voorlopig in Oostende liggen en wij komen zelf naar Heusden!!
ZATERDAG 14 AUGUSTUS ZIJN WIJ THUIS IN OUDHEUSDEN OP HET JAGERSHOF No 3 EN IEDEREEN DIE ZIN HEEFT OM MET ONS EEN BORRELTJE TE DRINKEN IS DUS NU WELKOM IN OUDHEUSDEN IPV HERKINGEN!! 15:00 BIJ ONS THUIS OP HET JAGERSHOF, VOOR DE MEESTE VISITE WEL EEN STUKSKE DICHTERBIJ.
En zo heeft elk voordeel zijn nadeel ;) Wij hadden natuurlijk veel liever binnen gevaren en jullie op de kade begroet, maar ja het is niet anders.

maandag 9 augustus 2010

Dag 381 Vrienden-Familie-Familie-Vrienden

We hebben een fantastisch en enorm druk weekend achter de rug. Alle dagen visite en logees en we zijn natuurlijk ook niks meer gewend door al dat gedobber op zee, haha. Nadat we woensdag afscheid van Quint en Pieke hadden genomen en Rob en Yvonne weer hebben kunnen omhelzen en Loek en Riet hier ook in de haven lagen kwamen op donderdag Bas, Marieke en hun 3 kleine meiskes na een hele woelige zeereis vanuit Bruinisse direct naar Oostende aan in de Mercatorhaven. Zij meerden af in ons rijtje. En zo liggen we met de Valentijn en de Mare Liberum aan de kade in Oostende. Bijkletsen en de meiskes bewonderen. Liedewij is natuurlijk het meest veranderd want zij loopt nu rond en was vorig jaar nog een baby. Grote mensen veranderen allemaal niet zoveel maar die kids wel! Met zijn allen 's avonds naar de Chinees en Frederique(4) eet gewoon heel deftig met mes en vork. Voor Kathelijn wordt het allemaal te veel en zij valt bijna in slaap aan tafel. Terug op de boot kletsen we met Bas nog tot een uur of 1 over vanalles en nog wat.
Vrijdagavond worden we getracteerd door Loek en Riet met een welkomstparty bij hun aan boord, champagne en rum-punch zoals op de Carieb. Ze zeggen altijd dat dat niet meer zo goed smaakt als je dat dan niet meer op de locatie van herkomst drinkt maar dat was toch niet waar in dit geval. Hij smaakte precies goed Riet!
Op zaterdag wordt het pas echt druk, Carla, Huub en de kinderen en mijn zus, "ons Keet" komt op haar Harley naar Oostende door de stromende regen. Weer koffie, taart, koek, etc. dit gaat niet goed met Jan zijn lijn en zijn nieuwe weddenschap; een six-pack volgend jaar! We lopen de boulevard op-en-neer en na een pintje op een overdekt terras klaart het op en gaan we palaveren met zijn allen bij Bas en Marieke aan boord. Zij hebben ook champagne tervoorschijn gehaald. Wij hadden tonijn die we hadden gevangen op terugweg vanaf de Azoren in de vriezer bewaard, en zodoende hebben we weer een klein feestje.
Uit eten en dansen tot laat en weer kletsen als we terug zijn op de boot. Met 9 man slapen we op de Barbarossa! Jan en ik zwaaien Loek en Riet in alle rust uit als zij om half 10 Oostende uitvaren. Langzaam wordt iedereen aan boord wakker en is het tijd voor ontbijt, kletsen, koffie, kletsen, en nog meer koffie als Theo en Monique om half 2 arriveren. Zij sms'te onderweg al, wij staan in de file, iets wat wij al heel lang niet meer hebben meegemaakt. Theo heeft ons weer enorm laten lachen met zijn kapitein op een woelige zee imitatie.
Ja en dan is het zondagavond, iedereen is naar huis. Bas en Marieke zijn onderweg naar Engeland met hun boot en we drinken een laatste wijntje op deze reis met Daniël en Monica. We zwaaien de volgende morgen om 7 uur de Valentijn uit en dan zijn we helemaal alleen...
Het is natuurlijk wel lekker rustig maar het gekriebel om naar huis te komen begint, de kinderen en ik kunnen eigenlijk nauwelijks wachten.
Maar goed we zullen wachten tot zaterdag 15 uur, dan varen we de haven van Herkingen binnen en is onze reis ten einde. Met hele mooie herinneringen, heel veel nieuwe hele goede vrienden. Oude vrienden die we weer terugzien en blijven zien, familie die we een jaar hebben moeten missen. Maar de reis die we hebben mogen maken was wel absoluut het einde. Daar zullen we nog lang van nagenieten.
Iedereen die zin heeft om een borreltje te komen drinken op de steiger in Herkingen, als je toevallig in de buurt mocht zijn, zien we zaterdag en de rest zien we in Heusden, vanaf zondag zijn we er weer :)

donderdag 5 augustus 2010

Dag 377 Oostende

Wat een supersnelle overtocht van Yarmouth naar Oostende, geweldig. In 27 uur 185 mijl(350km) nooit gingen we langzamer dan 6 knopen en het zeilen was heel relaxed. De oversteek Dover-Calais viel ook mee. Het eerste gedeelte van de shippinglane; een vrachtschip veranderde ongevraagd koers voor ons. Toen door de transit zone. Daarna was het rustig en eigenlijk geen bijzonderheden, behalve de Americo Vespucci die we bijna aanvoeren. Wat een prachig koopvaardijschip van vroeger. De wind stond de hele trip flink in onze zeilen te blazen. De kinderen deden de wachten samen met hun vrienden. Maar voor het zover was kregen we visite van de Englese customs. Zij checkten de boot ook met "wipes" en vonden de eerste check "light positive readings on cocaine" uhm dat is eigenlijk niet mogelijk. Wat bleek het geval, Pieke en ik hadden nagels gelakt en aceton gebruikt ... nou ja ... Goed een tweede reading las negatief en toen konden de Engelse customs weer terug naar hun moederschip met de bijboot. Pieke en Giel starten hun verlate wacht en zagen geen bijzonderheden. Quint en Koen liepen de wacht van 12 tot 03 en hadden het ook rustig. Jan en ik staken om 05 het drukke kanaal over en hadden uiteindelijk om 10 uur weer visite van de Franse douane!! Weer controle, geen rare dingen gevonden natuurlijk, behalve 4 slapende kids, moe van hun wacht. We werden verder niet lastig gevallen door de overigens heel vriendelijke douanebeambtes en voeren door. Na 27 uur varen we Oostende al binnen, wat geweldig snel weer. Op de kant staan Loek en Riet heel enthousiast te zwaaien en zij wachten ons op met vers gerookte makrelen en veel koek en cake ;)
's Avonds zijn Rob en Yvonne er om Quint en Pieke op te halen. Zo gezellig om hun weer te zien, wat een blij weerzien. We hebben nog een stuk tonijn om te proeven met hun (zelf gevangen) en gaan met zijn allen uit eten. Ja op zo'n lange reis mis je de vriendschap gewoon het meest, dat is echt zo!!
Na het eten zwaaien we onze dekzwabbers uit, ze deden het iedere dag beter, en kruipen voor een lekkere lange nacht in onze kooi. Oostende wordt het begin van het weerzien van vrienden en familie :)

woensdag 4 augustus 2010

Dag 375 Yarmouth - Oostende

Na 2 relaxte dagen in de haven van Wehmouth te hebben gelegen zijn we 's morgens vroeg met het getij mee naar Yarmouth gevaren. Wehmouth met zijn talloze pubs, winkels, strand en restaurantjes was een gezellige stop. De kids hebben allemaal weer nieuwe schoenen gekocht, Jan en ik nieuwe zeillaarzen dus ook wij zijn klaar voor frissere dagen. Hoesten en loopneuzen hebben we allemaal al, ja het caribisch weer ligt ver achter ons. Toch is het weer in Engeland niet slecht, het regent nauwelijks, maar ja het is gewoon toch een flink stuk kouder hier. Naast winkelen is de jeugd ook weer naar de bios geweest.
Yarmouth is onze volgende stop en is gelegen op het eiland Whight. Binnen 1 getijde varen we er hartstikke snel naartoe. In de haven stikt het al van de Nederlanderse boten, we komen steeds dichter bij huis!! Yarmouth is een klein dorpje met een even grote haven. Er varen de hele dag ferries van het vasteland op en neer en daardoor is het er toch best druk.
Om toch iets van het eiland te kunnen zien zijn we gisteren de hele dag met de bus kris-kras over het eiland heen gereden. De omgeving is heel heuvelachtig en groen, een leuke manier om in een korte tijd het hele eiland te zien. De dubbeldekker met open dak was favoriet. Maar ja aan het einde van de dag vond de jeugd dat we nu alles wel hadden gezien en dat we wel naar België konden varen want daar is het pas echt leuk. Ok daar is ook wat voor te zeggen. Weerberichten worden opgehaald en de boot wordt klaargemaakt voor vertrek. Nog een lange nacht slapen in de haven van Yarmouth want we hoeven pas rond een uur of 9 weg. De Valentijn ziet dit ook zitten en we vertrekken samen.
Zodoende zijn we nu op weg naar Oostende. De hele dag hebben we ongelofelijk snel kunnen varen. Eerst stroom mee op de Solent, waar we nog op de motor zonder wind tussen alle wedstrijdboten die in Cowes deze week wedstrijden hebben doorgevaren. Daarna kwam er snel een mooie wind en speerden we zelfs met 9 knopen (heel even) door het water. De Engelse kapen worden gerond, de bemanning doet het erg goed. Niemand is zeeziek, de zon schijnt, wat willen we nog meer...niks, zo is het goed ;)
We hebben een definitieve thuiskomstdatum. Iedereen die zin heeft om ons in te halen is van harte welkom op zaterdag 14 augustus om een uur of 15 in de Verenigingsjachthaven van Herkingen. Onze ouders zorgen voor een natje en een droogje om samen een klein feestje te vieren. Dus wie zin heeft is welkom op de steiger in Herkingen!!

vrijdag 30 juli 2010

Weymouth

Na Fowey zijn we na een lange dag naar Salcombe gevaren. Een hele mooie aanvaarroute de rivier op waar we lang niet alleen waren!! Het wemelde van de zeilbootjes, roeiboten, kano's, speedboten, grote zeiljachten, motorjachten, eigenlijk alles wat kon varen voer daar rond. Gelukkig konden we tussen deze voor ons ongekende drukte een mooring vinden waar we met de Valentijn aan konden liggen, er stond wel op "please don't use this mooring, harbourmaster" maar allé, we lagen al. De harbourmaster kwam even later afrekenen en we mochten gewoon blijven liggen.
Met de hele bubs en we zijn nu met zijn 11'en zijn we uit eten gegaan in het pittoreske stadje. De volgende dag zijn Monica en ik nog even naar de ambachtelijke slager en bakker geweest en dat is toch echt weer verrukkelijk om bruin volkoren brood te eten na al die maanden slap wit brood in de Carieb.
Met redelijk hoog water vertrekken we weer uit Salcombe want in de ingang ligt een "bar" waar we met laag water niet overheen kunnen. De volgende plaats waar we naartoe varen is maar 30 km verderop, Dartmouth. Het binnenvaren van deze natuurlijke haven blijft bij ons favoriet. Op beide oevers staan tussen de rotsen kastelen vanwaar ze je vroeger beschoten als je Dartmouth of Engeland vijandig gezind was. Pieke en ik hebben later nog één van de kastelen bezocht en daar kwamen we erachter dat ze ook nog een ketting strak konden trekken van de ene kant van de rivier naar de andere zodat je je houten boot daar op stuk voer. Slimme verdedigingstruc en natuurlijk prachtig als je zo'n mooie natuurlijke haven bezit. Langs de oever waar we liggen rijdt dagelijks een stoomtreintje af en aan, helaas kon ik de bemanning niet bewegen voor een ritje in dit treintje... Dartmouth was ook weer een mooi stadje.
Midden in de nacht zijn Jan en ik zachtjes weggevaren, alle kids sliepen nog, de Valentijn ook zij nemen een getijde later. De klok slaat 2 keer als we langs de oevers van Dartmouth varen, we zwaaien nog een keer naar de kastelen, hier komen we vast weer eens ooit naartoe terug.
De zee is hartstikke rustig en na anderhalf uur samen de zeilen te hebben gezet en een bakje thee te hebben gedronken vertrek ik naar mijn kooi. Jan loopt tot 04 uur wacht en dan nemen Koen en Quint het over. Om 6 uur los ik hun weer af. Tijdens de wacht van Koen en Quint zeilen we zonder motor en maken we de meeste voortgang. Al snel hebben de jongens de computer erbij want twee uur lang over het water kijken is natuurlijk ongelooflik saai. De nacht is helder en er staat een bijna volle maan en de Grote Beer en Cassiopeia staan prominent aan het firmament. De heren halen hun schouders op, kijken even rond voor ongeregeldheden en richten de aandacht weer voor een paar minuten op "South Park."
Om vanaf het westen Weymouth aan te lopen moet je om Portland Bill heen, een schiereiland dat qua vorm aan Zuid Amerika doet denken. Toch zijn deze "kapen" berucht, vanwege de stromingen en de "overfalls". Hier kan de zee heel onrustig zijn en zelfs bij een kalme zee gierden we met vier knopen stroom met de neus naar het noorden maar met west-noord-west als vaarrichting om de kaap. Alsof we uit de bocht vlogen. De stuurautomaat gaf een melding dat we te ver van de koerslijn afweken, die konden we met de motor bij onmogelik halen. Even later is alles rustig, steekt er nog een aangenaam windje op en zeilen we heel comfortabel naar onze bestemming. Vlak voor de haven van Weymouth passeren we een mijlpaal. We kruisen de lijn die we vorig jaar gevaren hebben. De cirkel is rond. Dat zei Louis van Gaal ook toen hij bij Ajax na een paar jaar ergens te zijn geweest, technisch directeur werd. Hij had zelfs een gedicht gemaakt, dat eindigde met:"De cirkel is weer rond." Als we straks weer in Nederland zijn krijgen we weer met deze onzin te maken, zangers die in de jungle moeten overleven, presentatoren die op dansles moeten en voetbaltrainers die gedichtjes maken. Afschuwelijk. Als een cirkel niet rond is, is het per definitie geen cirkel. Hoe kan hij dan weer rond zijn? Onze cirkel is gewoon rond, van tevoren was het nog geen cirkel. Je zou emotionele taferelen verwachten of diepe overpeinzingen, maar niets van dat alles. Gewoon aangelegd in het haventje en gedaan wat we altijd doen, eerst lekker eten, de kinderen zochten en vonden het basketbalveldje en Ellen en ik gingen ergens een cappucino drinken. Life's good!

zondag 25 juli 2010

Dag 366 Fowey

We zijn gisteren namiddag in het middeleeuwse Engelse stadje Fowey aangekomen. Toen we goed en wel lagen begon het te regenen dus we hebben geluk gehad met het tochtje van Falmouth naar Fowey.
We liggen samen met de Valentijn aan een mooring(bal in het water) midden tussen de bebouwde heuvels van dit stadje, heel pittoresk. De Brandaan hebben we gisterenmorgen uitgezwaaid. Voor hun ging het laatste stuk echt te langzaam en zij wilden heel graag nog door naar Schotland. Wij bedankten voor deze D-tour omdat wij het heerlijk vinden om rustig met Quint en Pieke langs de Engelse Zuidkust te varen en ook nog wat tijd in België door te brengen voordat we weer op huis aangaan. Voor ons geen grote tochten meer dit jaar.
Toen wij gisteren wegvoeren was het al een grijze dag. We namen afscheid van Jan en Annelies van de Anna Sophia. Zij gaan lekker de andere kant op, naar Spanje, zoals wij vorig jaar. Alle medicijnen die wij niet hadden gebruikt dit jaar, en dat waren er heel veel, hebben wij met veel plezier aan de Anna Sophia kunnen geven. Heel fijn om een goede bestemming te hebben voor al deze medicijnen en hopelijk hebben zij ze net als wij ook niet nodig.
De tocht naar Fowey was heel relaxed, rustige wind in de rug en toch weer een aardige snelheid. We passeerden bij Falmouth nog een stenen monument waar zeehondjes omheen lagen. Quint en Pieke voelden zich niet helemaal fit en kregen een zeeziektepilletje van ons en vielen prompt in slaap. De hele tocht, die zo'n 4 uur duurde lagen zij te pitten.
In Fowey aangekomen zagen wij allemaal de mooie binnenkomst en al gauw zaten we rond borreltijd in de mist en miezer te genieten van de mooie omgeving. Maar vandaag schijnt de zon en is het ook hier hoog zomer. Een heerlijke lummeldag. Vanuit Nederland namen onze gasten tijdschriften mee en dat is helemaal leuk. We hangen in de kuip, slenteren door het stadje en samen met de buren komen we tot de conclusie dat we het toch wel erg goed hebben.